וַיְהִ֣י מִֽמָּחֳרָ֗ת וַתִּצְלַ֣ח רוּחַ֩ אֱלֹהִ֨ים ׀ רָעָ֤ה ׀ אֶל־שָׁאוּל֙ וַיִּתְנַבֵּ֣א בְתוֹךְ־הַבַּ֔יִת וְדָוִ֛ד מְנַגֵּ֥ן בְּיָד֖וֹ כְּי֣וֹם ׀ בְּי֑וֹם וְהַחֲנִ֖ית בְּיַד־שָׁאֽוּל׃
און עס איז געװען אױף מאָרגן, איז אַ בײזער גײַסט פֿון גאָט געקומען אױף שָאולן, און ער האָט אין הױז גערעדט פֿון זינען, און דוד האָט געשפּילט מיט זײַן האַנט אַזױ װי טאָג אין טאָג, און אין שאָולס האַנט איז געװען דער שפּיז.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.